*ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมเยียนในบล็อกบ้าๆ แห่งนี้ ทั้งใน entry ก่อนหน้า และ entry อื่นๆ ค่ะ*
พักนี้ รู้สึกว่า
จิตใจของตัวเองมันแย่ๆ
ส่งผลให้ อารมณ์ บูดอยู่บ่อยๆ
ทำให้บางครั้งคนรอบข้างก็เหม็นอารมณ์บูดๆ ของเรา
อยากปรับจิตใจให้เป็นคนมองโลกในแง่ดี
อยู่กับปัญหาได้อย่างพริ้วไหว
แต่มันยากชะมัด
สาเหตุเหรอ...
อาจจะเป็นเพราะ หน้าที่การงาน
ที่เรามักจะถามตัวเองอยู่ทุกเมื่อชั่ววัน
แกไม่ชอบงานแบบนี้ไม่ใช่รึ?
ใช่! ไม่เคยชอบ
แต่ไม่ทำก็ไม่ได้น่ะสิ
เพราะ ท้องมันร้องอยู่ได้ทุกวัน
ทุกสิ้นเดือน หนี้สินก็รอสับหัวแบะ
จะหางานใหม่ ก็ลังเล
เพราะเป็นมนุษย์เงินเดือน สปีชี่ย์เดียวกับนกเป็ดน้ำ
ย้ายถิ่นตามฤดูกาลมาตลอด 5 ปี
ประสบการณ์ก็เลยกระท่อนกระแท่น
สับสนไปหมด
จับจุดความคิดตัวเองไม่ได้
อารมณ์แปรปรวน
ยังไม่ถึงวัยทองนะ แต่อาการเริ่มใกล้เคียง
จะเอายังไงกับชีวิตดีวะเนี่ย!
บางครั้ง
เวลาที่มองท้องฟ้า
เราน้ำตาคลอ
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
มันหดหู่
เคว้งคว้าง
บอกไม่ถูก
หวังว่า อีกไม่นาน
เราจะได้คำตอบที่จะทำให้หลุดพ้นจากความสับสนนี้ซักที
