สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เรายังเป็นมนุษย์ LowTech มากกกกกก
คอมพิวเตอร์เหรอ? แค่ Word ก็เมาหัวทิ่มละ
เราในตอนนั้นจึงยังเป็น เรา ที่เขียนบันทึกความคิดบวมๆ ด้วยหมึกซึม
ลงในสมุดปกอ่อนสีน้ำตาล เป็นสมุดที่ใช้กระดาษ ริไซ้เคิ่ล (ออกเสียงชัดเจนสุดๆ)
หน้าปกจะเป็นงานวาดลายเส้นปากกาสีน้ำเงิน+แดง+ดำ
วาดเอง ห่วยนะ แต่ตอนนั้นรู้สึกว่าภาพวาดของตัวเองแนวมากๆ ให้ตายเถอะโรมิโอ!
ป.ล.ตอนนี้ก็รู้สึกอย่างนั้นอยู่แหละ (หลงตัวเองไม่เลิก)

งานเขียนภายในเล่ม ไม่ใช่งานเขียนวิเศษอะไรเลย
คิดอะไร เจออะไร ก็ เขียนดะ
รถติด ปวดอุจจาระ สอบตก 'จารย์ด่า เพื่อนงอน ดูหนัง กินเหล้า
ละเลงลงไปให้หมด

จะว่าไป ตัวหนังสือที่เราเขียนน่ะ
บางหน้าแทบจะอ่านไม่ออกเลยทีเดียว
จนพาลคิดไปว่าไม่ใช่ตัวเองเขียน ไก่เขี่ยชัดๆ

เอาล่ะ ในเมื่อ เรา ใน ตอนนี้ กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ทำทุกอย่างเพื่อปากท้องไปแล้ว
ขอใช้ผลงานเขียนทางความคิดในสมุดปกอ่อนสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึ
มาลง Blog แห่งยุค Web 2.0
ณ บัดนี้

กับผลงานแรก ในชื่อ

"โคลงเคลง ไอ้ 200"

แมวเหมียว ตากลม       กลอกกลิ้ง
อ้วนท้วน ขนนิ่ม           น่ากอด
ลองอุ้มดู                     โคตรหนัก แถมข่วน(กูอีก)
อยากถามมันว่า           กินอะไร (ถึง)อ้วนจัง

คำอธิบาย : ไอ้ 200 เป็นแมวของเพื่อน แต่งขึ้นหลังจากไปเที่ยวบ้านมัน
                มันอ้วนมาก น่ารัก และดุ

edit @ 22 Feb 2008 21:21:36 by ~ป้านุ้ก~