*............... 

ฉันเห็น
เห็นความเหงาในสายตาของเธอ
เห็นน้ำตาที่เธอร่ำไห้
เห็นความหนาวในมุมมืดนั้น

ฉันเห็น
เห็นความเดียวดายที่เธอต้องเผชิญ...เพียงลำพัง
เห็นความสุขที่เธอพยายามไขว่คว้า

ไม่ว่าจะอย่างไร
เรานั้น ไม่ต่างกันสักนิด
จับมือฉันสิ
เธอรู้สึกไหม
มันเย็นเฉียบ ไร้เรี่ยวแรง ดังเช่นมือของเธอ

ดวงตาหม่นเศร้าของเธอ
ไม่แตกต่าง ไม่แตกต่างกันเลย

ฉันรับรู้ได้
รับรู้จากความรู้สึกของตัวเอง
รับรู้จากความปวดร้าว
มันกัดกร่อนหัวใจจนผุร่วน

น้ำตาของฉัน ไหลอาบแก้ม ครั้งแล้วครั้งเล่า

ฉันรับรู้ได้
รับรู้ได้ถึงหมอกแห่งความหม่นมัว
ที่ไม่เคยจางหาย

ไม่ว่าจะอย่างไร
จงร้องไห้ ร้องไห้กับฉัน
ตะโกน สบถ เอาความเจ็บปวดที่มีออกมา

ไม่ว่าจะอย่างไร
จงร้องออกมา พร้อมๆ กัน

ฉันเห็น
เรากำลังจมดิ่งลงสู่หุบเหวลึก
ที่ไม่มีสิ้นสุดนั้น

ฉันเห็นเธอ
ดังเช่นที่เห็นตัวฉัน

...............*

(แหม๊ มาแนวใหม่เว้ยเฮ้ย!!) 
เป็นงานเขียนเมื่อสมัยนานมากกก (ยังอุตส่าไปขุดมา)
ไม่รู้สินะ อารมณ์ตอนนั้น มันคงเศร้าจับจิตจับใจทีเดียว ถึงขนาดนั่งเขียนอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้

เอาเป็นว่า...
มันก็ต้องมีบ้างแหละน่า คนเรา

ป.ล. edit เปลี่ยนรูปฮ่ะ

edit @ 30 Jan 2008 11:06:16 by ~ป้านุ้ก~