บ่น บ้า ไปเรื่อย No.3

posted on 21 Mar 2011 23:18 by arvennaz
การที่จะต้องเลือก สิ่งใด สิ่งหนึ่ง
และต้องตัดใจจากอีกสิ่งหนึ่ง
ด้วยตนเองนั้น
มันยุ่งยากยิ่งกว่าการต้องสูญเสียสิ่งนั้นไป

เพราะความรู้สึกยึดติด ผูกพัน มันเป็นปมที่มัดแน่น
และซับซ้อนยิ่งกว่าที่เราคิด

ระหว่างความรักและครอบครัว

ตอนนี้เราเลือกครอบครัว
และกำลังต่อสู้กับความผูกพักที่อยู่ในใจ
พยายามสลัดมันออกจากความรู้สึก
ตัดใจจากทุกอย่าง

แต่เมื่อยิ่งต่อสู้ ดิ้นรน
มันก็ยิ่งเจ็บ
ฉันเจ็บ
เขาเจ็บ
ทำร้ายจิตใจซึ่งกันและกัน
เพื่อให้ตนอิสระ ไร้ทรมาน

สุดท้ายฉันก็ต้องเลือก
เพื่อให้ชีวิตได้ก้าวไป
ในเส้นทางของตนเอง

ได้อย่าง เสียอย่าง
คือความจริงแท้

ไม่มีใครที่จะได้สมหวังในทุกสิ่ง

แต่สุดท้ายก็ยังมีอีกสิ่งที่ทำให้สุขใจ

นั่งอยู่อย่างนั้น

posted on 18 Feb 2011 00:38 by arvennaz
นั่งคิดถึงลูกเม่นที่จากไป
คิดถึงความรักที่ร้างลา
คิดถึงชีวิตที่กึ่งเป็นคนล้มเหลว
 
นั่งร้องไห้
ร้องไห้ให้กับความทุกข์ระทมที่ผ่านเข้ามา
และยังคงเป็นหลุมดำอยู่ในใจ
 
นั่งฟุ้งซ่าน
โกรธเกรี้ยวต่อทุกสิ่งรอบตัว
และโกรธที่ตัวเองกลายเป็นมนุษย์ที่อ่อนแอจนน่าขยะแขยง
 
นั่งเหม่อมอง
ในสมองคิดเพียงว่า คนบ้าจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองบ้า
ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังบ้าอยู่รึเปล่า
 
นั่งฝัน ลมๆ แล้งๆ
ว่าจะมีปาฏิหารย์เกิดขึ้นในชีวิต
เหมือนอลิซที่ตกลงไปในหลุม
แล้วไปโผล่ที่วันเดอร์แลนด์
 
นั่งสับสน
กับหนทางชีวิตข้างหน้า
ด้วยวัยที่การเริ่มต้นเป็นสิ่งที่ยากลำบากเหลือขนาด
 
นั่งกระแทกแป้นพิมพ์
เป็นถ้อยคำที่หาสาระไม่ได้
แม้จะทำความเข้าใจยังลำบาก
 
นั่งทรมาน
กับค่ำคืนที่เงียบเหงา
หดหู่กับความคิดที่ไม่อาจขจัดออกจากสมองได้
 
นั่ง..
ยังคงนั่ง
ไร้พลัง ไร้วิญญาณ
ไร้ความฝัน ความหวัง