พ่อบอกว่า เราเป็น "คนมือร้อน"
คนมือร้อน ไม่เหมาะที่จะปลูกพืชใดๆ ทั้งสิ้น
แม้แต่ต้นไม้ประดับเล็กๆ ก็เถอะ
เมื่อก่อนก็ยังไม่ปักใจเชื่อเท่าไหร่
เพราะคิดว่าตัวเอง คงไม่เกิดมาอาภัพขนาดนั้นแน่นอน

แต่เมื่อข้อพิสูจน์มันมีให้เห็นคาตา
ตลอดหลายปีมานี้ เราพยายามที่จะชุบเลี้ยงพืชสีเขียวสดชื่น
แค่ซักต้นหนึ่ง
กระถางแล้ว กระถางเล่า
ต่างมีอันเป็นไปในเวลาไม่นานเกินรอ
ไม่ใช่ว่าเราปล่อยปละละเลยจนมันต้องแห้งตายเพราะตรอมใจนะ
ปะคบปะหงมอย่างดีเลยล่ะ
ศึกษาวิธีเลี้ยงดูมันอย่างถูกต้อง ก่อนออกจากร้านต้นไม้เสมอ
แต่ มัน ก็ยังตาย!
(แม้แต่แคคตัสนะเอ้อ)

ก่อนหน้าที่จะอัพบล็อกเรื่องนี้ "ต้นหัวใจใบเดี่ยว" ตกมาถึงมือ(ร้อนๆ)ของเรา
เป็นของขวัญอภินันทนาการจากบริษัทพีอาร์แห่งหนึ่ง
ใครๆ ก็บอกว่า เลี้ยง ง้าย ง่าย
รับรองไม่ตายแน่นอน เชื่อสิ!
เขาบอกเคล็ดลับการเลี้ยงดูมาแบบไหน ก็จดจำและปฏิบัติตาม ไม่มีบกพร่อง
แต่ สุดท้าย...
มันก็ลาโลกไป(อยู่ดี)
- -"

เราเป็น "คนมือร้อน" ท่าจะจริงแฮะ
ถึงจะเริ่มปักใจเชื่อแล้ว
แต่ทุกวันนี้ก็ยังดื้อดึง หาต้นไม้มาเหี่ยวตาย(เพราะน้ำมือตัวเอง)อยู่ตลอด

รอวันฟ้าใส
สักวันหนึ่งมันต้องมีสิ
วันที่เราและน้องพืชสีเขียว จะได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
หึ หึ...

ภาพของความพยายามกับโอกาสที่เริ่มฉายแสง

"ต้นเงินล้าน" ขยายพันธุ์ด้วยใบ ใช้กระถางเก่าของต้นไม้ที่จากไป

เห็นมันโตง่าย หล่นที่ไหนก็โตที่นั่น คงไม่เกินกำลังเราน่า เหอ เหอ

 

"กระบองเพชร" พี่ที่ออฟฟิศให้มา เลี้ยงง่าย เขาว่างั้น

มีอยู่พักหนึ่ง เหมือนมันจะม้วย แต่ก็ดีขึ้นมา

สู้ๆ ฉันเอาใจช่วยแกอยู่นะ